در ژرفای جنگلی که پرتوهای طلایی خورشید از میان شاخه‌های کهن عبور می‌کرد، هیولایی عظیم و باشکوه زندگی می‌کرد؛ با شانه‌هایی همچون صخره و چشمانی درخشان و مهربان. روزی مهیا، دخترکی کوچک با موهایی که در نور خورشید می‌درخشید، بی‌پروا به سمت او رفت. او پای بزرگ هیولا را هل داد، به انگشتانش ضربه زد و خندید: «تو به این بزرگی هستی، اما من ازت نمی‌ترسم!» جنگل از صدای خنده‌هایش جان گرفت. هیولا که می‌توانست با یک قدم زمین را بلرزاند، در برابر شیطنت‌های او فقط لبخند زد. و همان‌جا، زیر نور زرین خورشید و میان درختان کهنسال، دل عظیمش آرام لرزید… نه از خشم، بلکه از عشقی آرام و جاودانه. از آن روز به بعد، هر وقت مهیا او را اذیت می‌کرد، هیولا تنها سر خم می‌کرد و با نگاه گرمش او را می‌دید— زیرا بزرگ‌ترین موجود جنگل، اسیر کوچک‌ترین لبخند دنیا شده بود.

در سکوت طلایی جنگل، پرنسس مهیا باز هم به سراغ هیولای بزرگ آمد، و آرامشی را که او برای خوابیدن می‌خواست، با شیطنت‌هایش پر کرد. هیولا که دلش برای مهیا می‌تپید، با لحنی کمی جدی اما هنوز پر از عشق گفت: «ذات تو فیک است و خودت هم فیکی…» اما لبخند مهیا، چشمان درخشان و نگاه پر از شیطنتش، قلب هیولا را دوباره ذوب کرد. حتی عصبانیت او هم لطیف بود، و در پس هر کلمه، نغمه‌ای عاشقانه و آرامش‌بخش برای مهیا پنهان بود. زیرا هیولا فهمیده بود، شیطنت‌های کوچک پرنسس، محبت‌های بزرگ او را هر روز بیشتر می‌کند. 💛

مدت‌ها کنار هم ماندند. در میان درختان بلند، زیر نورهای شکسته‌ی خورشید، خندیدند، دویدند، جنگیدند با ترس‌ها… و گمان می‌کردند عشق، برای همیشه کافی‌ست. اما همیشه کافی نیست. او هیولا بود— با قلبی بزرگ‌تر از کوه، اما در چشمان انسان‌ها، تنها یک هیولا. و مهیا… پرنسسی کوچک، با دستی لطیف که هیچ‌وقت برای زندگی در سایه‌ها آفریده نشده بود. قانون زندگی بی‌رحم است. عشق همیشه در کنار «نمی‌شود» دوام نمی‌آورد. گاهی عاشقان واقعی، آن‌قدر یکدیگر را دوست دارند که برای نجات هم، از هم می‌گذرند. خبر عشقشان پیچید. انسان‌ها ترسیدند. و ترس، همیشه زودتر از فهمیدن می‌رسد. آن‌ها به جنگل آمدند— با آتش، با فریاد، با نفرت. هیولا می‌توانست بجنگد. می‌توانست زمین را بلرزاند. اما برای چه؟ برای ترساندن چشمانی که روزی قرار بود مهیا در میانشان زندگی کند؟ پس رفت. بی‌صدا، در عمیق‌ترین بخش جنگل، جایی که نور هم به سختی می‌رسد. می‌گویند مدت‌ها بعد، پیکرش آرام در آغوش طبیعت فرو رفت. درختان ریشه در قلبش دواندند، و خزه‌ها نامش را پوشاندند. گاهی زندگی، قصه‌ای می‌نویسد که حتی افسانه‌ها هم جرأت بازنویسی‌اش را ندارند. مهیا بازگشت. به میان انسان‌ها. با تاجی بر سر و اندوهی خاموش در دل. او لبخند می‌زد، اما هر بار که باد از سمت جنگل می‌وزید، چشمانش برای لحظه‌ای می‌درخشید… انگار کسی هنوز نامش را صدا می‌زند. شاید هیولا هنوز زنده باشد. شاید در رگ‌های درختان جریان داشته باشد. شاید هر غروب، در سایه‌ی کوه‌ها قدم بزند. هیچ‌کس نمی‌داند. اما جنگل هنوز، شب‌ها آرام‌تر نفس می‌کشد— انگار قلبی بزرگ، جایی در تاریکی، هنوز برای پرنسس کوچولو می‌تپد. و این… غمگین‌ترین شکل عشق است.